George Eastman sprawił, że fotografowanie stało się tak proste i wygodne, że zdjęcia mogą robić nawet dzieci. Przed jego wynalazkiem tylko specjalnie przeszkoleni fotografowie mogli robić zdjęcia swoimi wielkimi, ciężkimi i nieporęcznymi aparatami.
George Eastman wyrastał w biedzie. Musiał pracować już w wieku 14 lat. Być może dlatego kiedy stworzył firmę Kodak wprowadził o niej filantropijne innowacje – zasiłki, ubezpieczenia na wypadek śmierci, premie, pakiety pracowniczych akcji i emerytury. Było to wówczas nowością.
Bez wątpienia George Eastman był wielką postacią w dziedzinie biznesu.
Jak osiągnął spektakularny sukces?
GEORGE EASTMAN – POCZĄTKI
George Eastman urodził się w małej wiosce w stanie Nowy Jork. Gdy miał 5 lat, jego rodzice w poszukiwaniu lepszego życia przeprowadzili się do Rochester. Tam jego ojciec nagle zmarł pozostawiając żonę z trójką małych dzieci. Sytuacja finansowa rodziny była bardzo ciężka, dlatego tuż po ukończeniu szkoły, wieku 14 lat mały George musiał zacząć pracować. Został zatrudniony w firmie ubezpieczeniowej. Zarabiał 5 dolarów na tydzień.
Mały George rozumiał, że jeśli nie będzie się doszkalał, nigdy nie przekroczy progu 5 dolarów tygodniowo. Dlatego zaczął uczyć się po pracy księgowości. Jej tajniki poznawał w domu.
Po 5 latach nauka się opłaciła. Eastman został zatrudniony w Rochester Savings Bank na stanowisku młodszego referenta. Jego pensja wzrosła ponad trzykrotnie.
GEORGE EASTMAN – KLUCZOWE MOMENTY KARIERY
George Eastman miał tylko 24 lata, kiedy jego życie całkowicie się zmieniło. Miał wyjechać na wycieczkę do Santo Domingo. Jego kolega stwierdził, że dobrze by było uwiecznić całą wyprawę na fotografiach. Eastman zakupił sprzęt do fotografowania i odbył kurs wykonywania i wywoływania zdjęć, który kosztował aż 5 dolarów – jego niegdysiejszą tygodniową pensję.
Jak wyglądał wówczas aparat fotograficzny? Był wielkości niegdysiejszych monitorów komputerowych. Ponadto posiadał wielki statyw, zestaw płytek, różne odczynniki, pojemniki, skrzynkę na płytki i całe mnóstwo innych akcesoriów niezbędnych do wywoływania zdjęć. Do tego był namiot, w którym wywoływano zdjęcia. Wywoływanie musiało się odbywać krótko po zrobieniu zdjęcia, dopóki płytki były wilgotne. Suche do niczego się nie nadawały (technika mokrej płytki).
Jak widać sztuka fotografowania nie była niegdyś łatwym ani lekkim zajęciem. Stała się ona jednak pasją Eastmana.
George Eastman zaczął zastanawiać się nad ulepszeniami i ułatwieniami w dziedzinie fotografii. Udoskonalił i zaimplementował do swojego wynalazku technikę suchej płytki. Dzięki niej fotograf nie musiał wywoływać zdjęcia natychmiast po jego wykonaniu.
Eastman opatentował swój wynalazek wraz z techniką i zaczął produkcję w spółce z Henry’m Strongiem. Aparaty były nadal przeznaczonedla zawodowych fotografów.
Niestety, szybko nadszedł kryzys. Okazało się, że partia towaru była wadliwa. Eastman wydał ostanie pieniądze na wycofanie tej partii z rynku i zastąpienie jej właściwą. Powiedział wtedy: „Wymiana kosztowała nas ostatnie pieniądze, ale to, co zostało, było o wiele ważniejsze – to była nasza reputacja”.
Marzeniem George’a Eastmana było „uczynić sztukę fotografowania tak prostą w obsłudze, jak ołówek” i poświęcił temu zadaniu całą swoją aktywność. Wkrótce działania te się opłaciły. Udoskonalił błonę zwojową i kasetę na film i od tej pory wykonywaniem zdjęć mogli się cieszyć nie tylko fotografowie. Każdy mógł uwieczniać to, co chciał na fotografiach zgodnie ze sloganem reklamowym wymyślonym przez Eastmana: „Ty naciskasz guzik, my robimy resztę”. To była prawdziwa rewolucja w dziedzinie fotografii. Tak powstał Kodak.
Pierwszy aparat fotograficzny Kodak przeznaczony również do użytku domowego pojawił się na rynku w 1888 roku.
DZIAŁANIA FILANTROPIJNE GEORGE’A EASTMANA
Eastman wyróżniał się nie tylko innowacyjnością w dziedzinie fotografii. Nowością było też jego podejście do pracowników.
Sam doświadczył trudności i dramatów związanych ze śmiercią ojca, wprowadził więc zasiłki dla inwalidów i ubezpieczenia na wypadek śmierci. Jego pracownicy otrzymywali premię proporcjonalną do rocznej dywidendy z akcji firmy Kodak. Dodatkowo w 1899 rozdał swoim pracownikom wielką sumę pieniędzy z własnej kieszeni, a w 1919 oddał im 1/3 akcji swojego przedsiębiorstwa.
Eastman nie tylko był hojny dla swoich pracowników. Dotował także anonimowo wiele uniwersytetów, np. MIT, uniwersytet w Rochester, Hampton University i Tuskegee Institute. Po wypisaniu czeków na 30 milionów dolarów powiedział „Teraz lepiej się czuję”.
Pod koniec życia George Eastman stał się inwalidą. Niemożność prowadzenia normalnej aktywności, do której przywykł, wywołała głęboką frustrację, której efektem było jego samobójstwo poprzez zastrzelenie się w wieku 77 lat.
Marta Pyrchała-Zarzycka